اختلافات، منازعات و جنگها از دیرباز رایجترین و شناخته شدهترین پدیدهها در روابط میان کشورها بودهاند. در واقع، از هنگامی که مرزبندیهای هویتی میان اقوام، قبایل و گروههای انسانی شکل گرفت، جنگها و منازعات نیز پدیدار شدند. در این معنا، جنگها و منازعات به اندازه تاریخ بشر قدمت دارند، اما تلاشها و کوششها برای جلوگیری از جنگ به ویژه در شکل سازمانیافته و برنامهریزی شده آن از قدمت زیادی برخوردار نیستند. میتوان گفت که از زمان شکلگیری دولتهای مدرن در قرن هفدهم، برخی اقدامات سازمانیافته برای کاهش اختلافات میان دولتها نیز آغاز شد. وقوع دو جنگ جهانی و پس از آن شکلگیری جنگ سرد در قرن بیستم و همچنین وقوع تعداد زیادی جنگهای کوچک و بزرگ در این دوره، ضرورت حل و فصل مسالمتآمیز منازعات را افزایش داد.
به طور اصولی، میانجیگری بینالمللی، فرآیندی مبتنی بر دو گام است؛ در گام نخست، طرفهای درگیر باید تمایل جدی به پایان مخاصمه از طریق میانجیگری ـ خواه یک یا چند جانبه ـ داشته باشند و هرگونه دیدگاه یا نظر میانجی را با دقت مورد بررسی قرار دهند. گام دوم، معطوف به طرف میانجی میباشد، بدین معنا که میانجی باید با لحاظ کردن تمامی شرایط، وظایف و ضوابط حاکم بر میانجیگری، خود را برای هرگونه رفتار میانجیگرانه از مداخله منفعلانه گرفته تا فعالانه آماده نماید.
میانجیگری موفق یک دولت نشانگر آن است که دولت مورد نظر، علاوه بر تعهد به ارزشهای کلان و اهداف بزرگ عقیدتی و ملی که هر دولتی به آن متصف است، ظرفیت پیشبرد مسائل عملی، اجرایی و خاصی را در تعارضات و اختلافات بین دو کشور نیز دارد و این دو وجهگی میتواند دلیلی بر تکامل عقلی نهاد دولت در یک کشور باشد.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
