با اندك تامل نسبت به تاریخچه ملل متحد در خواهیم یافت که شورای امنیت بعنوان مسئول “اولیه حفظ صلح و امنیت بین‌المللی” فراز و نشیب‌های فراوانی را در مسیر انجام وظایف محوله به آن ركن بر اساس منشور پشت سر نهاده است. اما بی‌گمان، فروپاشی نظام كمونیستی و پایان یافتن جنگ سرد نقطه عطفی در این خصوص بشمار می‌آید. در حقیقت پس از این تاریخ، شورای امنیت كه همانند “نهنگ بی‌آزاری در مناطق دور از ساحل آرام به خواب رفته بود” ، “نقش محوری” خود در سازمان ملل متحد را بازیافت و بمانند “لویاتان” (Leviatan) از طریق “اختیارات خود خوانده” ، “تصمیمات شبه وحی” را اتخاذ نمود. در دوره تاریخی قبل از جنگ سرد، علیرغم وجود مبانی منشوری، شورای امنیت در استفاده از ابزارهای موجود در سیستم امنیت دسته جمعی موفق و موثر عمل ننمود و اقدام سایر اركان ملل متحد در زمینه “حفظ صلح و امنیت بین‌المللی” بمنظور پر نمودن خلاء های موجود، ناشی از عدم كارایی شورا كارساز واقع نشد. با پایان جنگ سرد تحولات عملی گسترده‌ای در ملل متحد صورت پذیرفت، بنحوی كه ما شاهد افزایش روزافزون نقش شورای امنیت در مداخله و فیصله بحرانهای بین المللی می باشیم. بعبارت دیگر “ با فروپاشی رژیم‌های كمونیستی در اروپای شرقی و اتحاد جماهیر شوروی و در نتیجه پایان جنگ شرق و غرب پس از سال 1989، علت اصلی فلج شدن سیستم امنیت جمعی ملل متحد از بین رفت”. دانلود كتاب: