روابط کنسولی ، به معنی حفظ منافع افراد كشوری در كشور دیگر، از قدیمترین روابط بینالمللی است. از نظر تاریخی هم، تأسیسات كنسولی بر تأسیسات دیپلماتیك مقدم بوده است. تا آنجا كه تحقیقات نویسندگان حقوقی نشان میدهد، نخستین بار نهادی شبیه آنچه را كه ما نهاد كنسولی مینامیم در كشور مصر باستان بوجود آمد. پس از آن در دولتشهرهای یونان و روم باستان، نهادهای مشابه كنسولی، ظاهر گردید. در دوران قرون وسطی هم، در شهرهای مهم، خصوصاً در كرانه دریای مدیترانه، تأسیسات دائمی كنسولی ایجاد شد كه وظایف محدود داشت. با آغاز دوره جدید و پیدایش دولتها طی قرن شانزدهم و هفدهم، تأسیسات كنسولی بصورت امروز درآمد.
با گسترس روابط بینالمللی، در زمینه سیاسی، طی دو قرن گذشته، بمرور نمایندگیهای دائم دیپلماتیك، بین دولتها برقرار گردید و به سرعت بر تعدادشان افزوده شد. نمایندگیهای دیپلماتیك، یا به عبارت دیگر، سفارتخانهها، دارای مقامی بالاتر از پستهای كنسولی بودند. سفیر نماینده شخص رئیس دولت، خواه امپراطور یا پادشاه یا رئیسجمهور و امثال آن بود كه بنام دولت خود عمل میكرد در حالی كه كنسول نماینده حكومت و مأمور وزارت خارجه یا وزارت بازرگانی بود و نمیتوانست بنام دولت خود عمل كند و در محدوده وظایفی كه دولت فرستنده برایش تعیین مینمود و حدودی كه دولت پذیرنده به او اجازه میداد، فعالیت میكرد.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
