تمایل به همكاری منطقهای از دیرباز در جهان وجود داشته است ولی روند تحولات جهانی بخصوص پس از جنگ دوم جهانی این گرایش را تشدید نمود. این همكاریها در اشكال گوناگون و درجات متفاوت در همه زمینههای سیاسی و اقتصادی، امنیتی، اجتماعی و یا تركیبی از آنها شكل گرفتهاند. گرچه تجربه سالهای بعد از جنگ دوم جهانی بیانگر نفوذ سیاسی شرق و غرب در شكلگیری پیمانها و همكاریهای عمده منطقهای (نظیر ناتو، ورشو، كومكون و سنتو) میباشد ولی با گذشت زمان و تحولات عمیقی چون فروپاشی كمونیزم، منافع سیاسی بهتدریج در تشكلهای منطقهای رنگ باخته و توسعه اقتصادی جای آن را گرفت.همكاری اقتصادی شاید مهمترین نوع همكاری منطقهای باشد زیرا كشورهای جهان به تنهایی تمام عوامل تولید را در اختیار نداشته و باتوجه به محدودیتهای سرمایه نیروی انسانی، منابع طبیعی، مدیریت و تكنولوژی، امكان فراهم نمودن زنجیرهای از تولیدات در یك كشور وجود ندارد. بنابر این كشورها به منظور دستیابی به آرمانهایی كه بدون مساعدت جمعی امكانپذیر نیست، تلاش مینمایند تا با تشكیل سازمانهای اقتصادی منطقهای هم اقتصاد ملی خود را رونق دهند و هم با توزیع نیروی كار، سرمایهگذاریهای مشترك و استفاده بهینه از منابع بالقوه یك منطقه، چرخه تولید را در آن منطقه تكمیل نمایند.
تغییر و تحولات سریع منطقهای و جهانی در سالهای اخیر، اهمیت همكاریهای منطقهای و نیاز به آن را تشدید نموده است، بنحوی كه از ابتدای دهه 90 تاكنون روند اصلاح قوانین و مقررات مربوط به ترتیبات تجاری بلوكهای منطقهای بیشترین وقت رهبران سیاسی و اقتصادی جهان را بهخود اختصاص داده است. براساس گزارش سال 1995 سازمان تجارت جهانی، عمدهترین ترتیبات تجاری جهان نظیر MERCOSOUR,ASEM,ECO,APEC,AFTA,NAFT در دهه نود پایهگذاری شده و یا گسترش یافتهاند. در این مدت كوتاه منطقهگرایی توانسته است بهعنوان یك روش مشروع و مورد قبول تمامی دولتها در بدست آوردن منافع ملی تلقی گردد كه این خود موفقیت بزرگی در روند جهان شمولی تجارت و اقتصاد محسوب میشود.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
