از سال 1986 به بعد حوادثی از قبیل درگیریهای خونین بین هندوهای افراطی و مسلمانان (مثل فجایع میروت، بهاگالپور و بمبئی)، حذف برنامه تدریس اردو در برخی مدارس، تخریب مسجد بابری و احداث معبد رام بجای آن و ادعای مالكیت تعدادی از مساجد مسلمین از بحثانگیزترین مسائل هند بوده است. طبق گزارش رسمی وزارت كشور هند، طی سالهای 1986 تا 1992 مسائل فرقهای و به طور مشخص مسأله مسجد بابری و معبد رام در رأس مسائل كشور بوده است. این مسائل به دلایل تضییع مستمر حقوق اساسی و مدنی مسلمین، متأثرشدن مسلمانان منطقه و دیگر مسلمین جهان، محكومیت برخی از فجایع مذكور توسط كشورهای اسلامی و برخی كشورهای دیگر و در مجموع زیر سئوال رفتن دموكراسی و سیكولاریسم در این كشور، ابعادی گسترده، ملی و فراملی پیدا كرده است.
در تاریخ كهن هند، بهرهبرداری سیاسی از آیین هندو و رنگ مذهبی دادن به آن، مقولهای جدید و مربوط به اواسط قرن گذشته و اوایل قرن معاصر است. حتی به تعبیری میتوان گفت كه درگیریهای قرن گذشته و اوایل قرن بیستم، انگیزههای فرقهگرایی كمتری داشت، ولی بعد از استقلال، بویژه بدنبال فقدان رهبران بزرگ طرفدار سیكولار، صبغه فرقهای و سیاسی آن پررنگتر شد.
از نظر مبانی اعتقادی، بین ملیگرایی هندو و آیین هندو تفاوتی وجود ندارد. بافت اعتقادی هر دو پدیده یكسان است، بدین معنی كه خدایان، قربانی، حرمتهای طبقاتی، عبادت و امثال هم یكی است.
تفاوت عمده آنست كه ملیگرایی هندو با بهرهبرداری سیاسی از آیین هندو، ماهیتی سلطهجو و تجاوزكارانه بخود گرفته است، درحالی كه هندوییسم، آیینی غیرسیاسی است كه بردباری و تحمل از شاخصههای مهم آن بوده است، شاخصههایی كه طی قرنهای متوالی بقاء، استمرار وحدت و هویت فرهنگی هند را تضمین كرده بود.
دانلود كتاب: » کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
