بحث بين واقعگرايی و آرمانگرايی را اغلب نخستين بحث مهم در رشته روابط بينالملل دانستهاند. آرمانگرايانی مانند سر نورمن اينجل و لرد ديويس از ديپلماسی پنهانی، معاهدات پنهانی و موازنه قوا انتقاد كردهاند. آنها به قدرت افكار عمومی و حقوق بينالملل اعتماد داشتند، و معتقد بودند كه براي از ريشه بركندن جنگهايي با قدرت تخريبی روزافزون به اصولی جديد در سياست جهانی نيازمنديم. امنيت جمعی و مجازاتهای بينالمللی را از جمله عناصر لازم نظم جهانی نوينی ميدانستند كه وابستگی متقابل اغلب ملتها از ويژگیهای آن است. آرمانگرايان سنتی پايان ژئوپوليتيك و برافتادن اصول واقعگرايانه هنركشورداری را پيشبينی كردند.
نويسندگانیمانند مورگنتاو و ای. اچ. كار آرمانگرايان را به علت ناديده گرفتن واقعيات قدرت و برداشت سادهدلانه از پيشرفت به سوی صلح مورد انتقاد قرار دادهاند. واقعگرایی ديدگاهی است معتقد به اينكه با به كار گرفتن اصول اخلاق بينالمللی در مورد سياست جهانی نمیشود ستيزه برای كسب قدرت و امنيت را از ميان برداشت. مراد اين نيست كه واقعگرايان معتقد بودند كه مناسبات بين كشورها فقط بر پایه سياست قدرت است.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
