میتوان گفت اولین ارتباطات ما با كشورهای اروپایی به دوران بعد از ظهور اسلام برمیگردد. به دورانی كه «اوزون حسن» از تركمانان آققویونلو بر كشور ما حكومت میكند. در آن دوران عمدهترین عاملی كه موجب نزدیك شدن ما به اروپا میگردید احساس تهدیدی بود كه از همسایه قویتر خود یعنی تركان عثمانی داشتیم. علاوه بر وجود دشمنی و خصومت دیرینه، اختلافات و تضادهای سیاسی، اقتصادی و حتی مذهبی بر روابط بین دو كشور ایران و عثمانی حاكم بود. بنابر این طبیعی بود كه ایرانیها در فكر این باشند كه از راهی و طریقی تركیه عثمانی را ضعیف كنند تا تهدیدی كه از جانب آن كشور متوجه ایران است به حداقل برسد و یا كاملاً منتفی گردد. پشت مرزهای غربی عثمانی و در فاصله نه چندان دوری از ما، اروپا قرارداشت و لذا ایران به اروپا متمایل شد تا بتواند عثمانی را از پشت سر در فشار قرار دهد.
هر چند مسلمانان به طور اعم و ایرانیها به طور اخص در درون و طبیعت خود نسبت به اروپاییان دچار حساسیت بودند و به دلیل همین احساساتی كه داشتند وسواس و نگرانی در ذهن مردم و مسئولین وجود داشت و میتوان گفت كه به نوعی اروپا گریزی دچار بودند. اما مسئله دفاع از كشور و حفظ بقا در برابر همسایهای كه میتوانست تهدید عمدهای متوجه كشور كند موجب شد كه این احساسات به نوعی تعامل و همكاری بدل شود. با سقوط امپراتوری روم شرقی در سال 1453 توسط سلطان محمد عثمانی و فتح قسطنطنیه، اروپاییان نیز تهدید حكومت عثمانی را لمس كردند.
در همین دوران بود كه حكومت ایرانی صفویه بعد از قریب دویست سال در ایران پا گرفت. این اولین حكومت فراگیر ایرانی بود كه پس از ظهور اسلام و قریب دویست سال حاكمیت امویان و عباسیان در ایران مستقر میشد و لذا اروپاییان از تشكیل آن بسیار هم خوشنود شده بودند. از طرفی اروپاییها احساس میكردند كه ایران قدرتمند صفوی میتواند در مقابل حكومت عثمانی نقش دوركننده تهدید از اروپا را بازی كند و به اصطلاح عقبه حكومت عثمانی را تضعیف كند. دست كم ایران این توانایی را داشت كه دولت عثمانی را در شرق مرزهایش متوجه و مشغول خود سازد. به تعبیری میتوان گفت در این مقطع از تاریخ روابط ایران و اروپا درك مشتركی از تهدیدی مشترك میان دولت وقت ایران و دولتهای اروپایی وجود داشته است.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
