گسترش ناتو تا آسیای مركزی و قفقاز و تأثیر آن بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران یكی از حیاتیترین مسائلی است كه ضرورت دارد پژوهشگران «روابط بین الملل» آن را توضیح دهند. با آغاز تحولات در بلوك شرق و از میان رفتن خطر نظامی پیمان ورشوه چنین به نظر میرسید كه فلسفهی وجودی ناتو هم از میان رفته باشد، و لی تحولات اروپای شرقی در سالهای بعد به ویژه بحران بالكان و جنگ كوزوو و حتی بروز جنگهای قومی در جمهوریهای تازه استقلال یافتهی شوروی بهانه و توجیهات مناسبی برای تداوم وجود ناتو بود تا از طریق این سازمان، اروپا بر مخاطرات و بحرانها فایق آید، لذا برخی از تحلیلگران مسائل سیاسی و بینالمللی با وسعت بخشیدن به ابعاد تهدید و با تعریفی جدید از مفهوم امنیت، سعی در مشروعیت بخشیدن بر تداوم و ابقای ناتو داشتند. با فرو پاشی شوروی نه تنها ناتو از بین نرفته، بلكه برای تضمین بقا و ادامهی حیات خویش سیاست گسترش به شرق تا آسیای مركزی و قفقاز را در پیش گرفت. تلاشهای اولیه از جانب ناتو برای رسیدن به شرق در سال 1991 با ایجاد یك نهاد جدید بینالمللی موسوم به «شورای همكاری آتلانتیك شمالی» و دیگری از طریق اجرای «طرح مشاركت برای صلح» آغاز گردید. طرح مشارکت برای صلح که در ژانویهی 1994 در بروکسل به تصویب رسید، نخستین گام در روند جذب کشورهای اروپای مرکزی و شرقی در ناتو بود. بسیاری فکر میکردند که این برنامه خود ذاتاً به نوعی گسترش خواهد انجامید، همچنین توسعهی فضای عملیاتی از دیگر راهکارهای ناتو برای ادامه حیات بود، چنانکه با اولین موج گسترش، سه کشور لهستان، جمهوری چک و مجارستان در 1997 به عضویت ناتو درآمدند.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
