شش كشور عربی حوزه خلیج فارس یعنی امارات عربی متحده، بحرین، عربستان سعودی، عمان، قطر و كویت در ماه می 1981 ایجاد شورایی بین خود را با عنوان «شورای همكاری كشورهای عربی خلیج فارس (ن)» اعلام كردند.
این شش كشور به استثنای عربستان سعودی طی دهههای 50 و 60 و اوایل دهه 70 قرن بیستم میلادی به استقلال رسیدند. عمان، امارات، قطر و بحرین به ترتیب در سالهای 1951، 1971 و 1972 پس از فسخ معاهداتی كه این سرزمینها را تحتالحمایه انگلستان قرار میداد به استقلال رسیدند. بهطور نمونه، كویت در سال 1961 پس از فسخ قرارداد سال 1899 بین آن شیخنشین و انگلستان، به استقلال رسید. لذا عدم استقلال پیش از این و وابستگی امنیت، اقتصاد و... این كشورها به خارج از منطقه یكی از عوامل مشترك این كشورها به حساب میآمد و طبیعی است كه هر یك به نوبه خود در راستای تشكیل یك اتحادیه برای حفظ منافع مشترك اقداماتی صورت داده باشند.
سابقه تلاش كشورهای منطقه خلیج فارس اعم از شش كشور مزبور و نیز ایران و عراق برای ایجاد تجمعی در این منطقه به دهههای 1960 و 1970 بازمیگردد. كویت در دهه 1960 تلاشهای بیثمری انجام داد. علاوهبر آن در دهه 1970 نیز تحركاتی از سوی اكثر كشورهای منطقه برای ایجاد یك استراتژی واحد و نیز یك سیستم امنیت دستجمعی برای حفظ امنیت خلیج فارس به عمل آمد كه كنفرانس وزرای خارجه كشورهای منطقه در سال 1976 مسقط نقطه اوج آن محسوب میگردد. با اینحال به دلایل متعدد ازجمله رقابتهای منفی میان ایران، عراق و عربستان برای سیادت و ژاندارمی منطقه یك تجمع همگون تشكیل نشد.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
