«گذشته و آينده مغرب زمين را نمی توان بدون درک رابطه تنگاتنگ آن با اسلام، در خلال متجاوز از چهارده قرن گذشته، به طور کامل درک کرد. همين مطلب نيز درباره جهان اسلام مصداق دارد.»
واژه هايی که ما استفاده می کنيم قدرت فوق العاده زيادی دارند. تعبير «برخورد تمدن ها» که ساموئل هانتينگتون آن را در مقاله ای در مجله «سياست خارجي» در سال 1993 به کار برد، به روشنی اين مطلب را نشان می دهد. افراد خبره و صاحب نظر بلافاصله در مقام موافق و مخالف اين تعبير هانتينگتون صف آرايی کردند؛ هر چند مثل بسیاری از موارد مشابه، بحث و جدال آنها بيشتر حول جنبه شعاری و لفظی اين عنوان بود تا اينکه راجع به نحوه استدلال وی باشد. هانتينگتون با استفاده از اين تعبير در لحظه ای مساعد و با عناوينی محترمانه، سمت و سوی رويارويی گفتمان خاورميانه را تغيير داد؛ گفتمانی که از سالهای حکومت جمال عبدالناصر در دهه‌های 1950 و 1960 از ناحيه ملی-گرايان و سخنوران سالهای جنگ سرد مطرح و دامن زده شده بود. صورت پردازی جديد مطلب تقريباً ابعاد جهانشمولْی به خود گرفت: دين اسلام، يا اگر دقيق تر بگوييم امّت اسلامی پيرو اين دين، در مقابل تمدن معاصر مغرب زمين، با عناصر انسانی مسيحی، يهودی، و سکولار آن، قرار گرفت. چقدر سريع و به چه نحوِ حياتی و سرنوشت سازی يک تعبيرِ به دقت انتخاب شده می تواند درک ما را از واقعيت دچار مشکل کند.

دانلود كتاب: