بحران ایالت كوزوو كه در اوایل سال 1997 نضج گرفت، با فراز و نشیبهای فراوان سرانجام به جنگ بزرگی در منطقه بالكان منتهی گردید. اوج بحران به شكست مذاكرات رامبویه و آغاز حملات هوائی و موشكی ناتو علیه مواضع صربستان و یوگسلاوی برمیگردد. مذاكرات رامبویه كه به ریاست مشترك وزرای خارجه فرانسه و انگلیس و با حضور نمایندگان اتحادیه اروپا، آمریكا و روسیه در حومه پاریس در دو مرحله (ابتداء 17 روز و سپس یك هفته) صورت پذیرفت، بیشتر یك ابتكار اروپائی به نظر میرسید. اما تعیین رامبویه بعنوان محل برگزاری كنفرانس و استقبال واشنگتن از آن، بیشتر موید این مهم میباشد كه آمریكا بدنبال همراه نمودن اروپا بویژه فرانسه با خود در صورت بن بست مذاكرات و آغاز جنگ در كوزوو بوده است. شكی نیست فرانسه و انگلس بعنوان متحدین سنتی صربها در اروپا با هر گونه برخورد نظامی با بلگراد مخالفت میورزیدند. فلذا مشاركت گسترده این دو كشور در روند بحران میتوانست همراهی آنها را با آمریكا در صورت شكست مذاكرات سیاسی تضمین نماید.
گفتگوهای صلح كوزوو كه از ششم فوریه 1999 (17 بهمن ماه 1377) در رامبویه آغاز گردید، پس از هفده روز مذاكرات فشرده بلحاظ بروز اختلافات عدیده بین طرفین مذاكره كننده از یك سو و هیات صرب با جامعه بینالمللی از سوی دیگر، بدون حصول نتیجه نهائی بطور موقت بكار خویش پایان داد و پس از یك وقفه بیست روزه مجدداً در 15 مارس 1999 (24 اسفند ماه) از سرگرفته شد. در دور دوم مذاكرات با فشار جامعه بینالملی بویژه آمریكا هیات آلبانی تبار علیرغم اینكه به هدف غائی خویش یعنی «استقلال» نرسیده بودند، اما طرح صلح را پذیرفتند. براساس این طرح كوزوو میبایستی به مدت سه سال تحت عنوان «دوره انتقالی» با نظارت بینالمللی و حضور نیروهای حافظ صلح بینالمللی «عمدتاً ناتو» اداره میگردید، اما بلگراد ضمن استقبال از تاكید موافقتنامه بر حفظ تمامیت ارضی یوگسلاوی و اهداء خودمختاری (نه استقلال) به كوزوو، با بخش نظامی طرح كه همان حضور نیروهای بینالمللی (ناتو) بود، مخالفت ورزید و مذاكرات به شكست انجامید.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
