آسیای مركزی با قرار گرفتن در بین كشورهایی همچون روسیه، چین، هند و پاكستان و ایران، به «نقطه اتصال ژئوپولیتیك» بخشهای گوناگون آسیا و نیز اروپا تبدیل شده است؛ علاوه بر اینکه این منطقه به دلیل برخورداری از منابع طبیعی غنی (معدنی و نفت و گاز)، در تحولات سیاسی و اقتصادی حوزه اوراسیا نیز دارای نقشی اساسی و كلیدی است. البته باید اذعان نمود كه همین شرایط ژئوپلیتیك و ژئواكونومیكی، همچون شمشیری دولبه برای آسیای مركزی عمل كرده، بطوری كه با جلب توجه قدرتهای منطقهای و فرامنطقهای به این شرایط، زمینهساز شكلگیری و بروز رقابت این قدرتها و به نوبه خود بیثباتی، بحران و اقدامات خشونتآمیز در منطقه شده است؛ وقوع «انقلابهای رنگین» در سال 2005 به روشنی نشان داد كه ثبات در آسیای مركزی میتواند بسیار لرزان و گریزان باشد. با این حال زمینهها و ویژگیهای ساختاری مشترك بین كشورهای آسیای مركزی و همسایگان آنها، ازجمله نزدیكی جغرافیایی، پس زمینه تاریخی و فرهنگی كم و بیش نزدیك و در هم تنیده، سنت دیرپای دوستی كه در طول تاریخ بر تنشها و درگیریهای مقطعی غالب بوده، نیاز به برقراری ثبات و امنیت سیاسی و علاقمندی به گسترش همكاریهای اقتصادی در چارچوب ساختاری مشترك با هدف زدودن فقرـ بعنوان یكی از زمینههای اصلی بروز بیثباتیهای اجتماعی و سیاسی ـ و... چشمانداز روشنی را برای گردآمدن و همكاری در چارچوب یك تشكل منطقهای فراهم ساخته است.
بر این اساس سازمان همكاری شانگهای بعنوان ساختاری نوپا و در حال بالندگی، در طول دوره كوتاه فعالیتش، ضمن آنكه خود را در جایگاه سازمانی پویا و با چشماندازی روشن در جهت تأمین همكاریهای متنوع منطقهای و تأمین خواستههای كشورهای منطقه مطرح ساخته، در عین حال بعنوان برجستهترین همگرایی كشورهای مستقل با هدف برقراری همكاریهای چند جانبه منطقهای و ایجاد قطبی جدید در برابر راهبرد یكجانبهگرایی آمریكا مطرح گردیده است.
دانلود كتاب:» کاربر گرامی ، برای دریافت(دانلود) کتاب می بایست به عضویت وب سایت درآمده و وارد حساب کاربری خود شوید.
