سازمان پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو) با امضای موافقتنامه امنیت دستجمعی موسوم به «پیمان آتلانتیک شمالی » از سوی12 کشور آمریکای شمالی و اروپا شامل: ایالات متحده آمریکا، ایتالیا، ایسلند، بریتانیا، بلژیک، پرتغال، دانمارک، فرانسه، کانادا، لوکزامبورگ، نروژ و هلند، در 4 آوریل سال 1949 در شهر واشنگتن پا به عرصه وجود گذاشت.
اتحادیه آتلانتیک شمالی براساس یک معاهده چند جانبه بین کشورهای عضو بنیان نهاده شد و کشورهای عضو آزادانه و متعاقب بحث‌های عمومی و رویه‌های پارلمانی معمول به این معاهده محلق شده‌اند. این معاهده از حقوق تک تک کشورهای عضو و تعهدات بین‌المللی آنها مطابق منشور ملل متحد حمایت می‌کند. بواسطه این پیمان، کشورهای عضو متعهد می‌ شوند که در مخاطرات و مسئولیت‌های امنیت دستجمعی سهیم شده و زیر بار تعهدات بین‌المللی متعارض با این معاهده نروند.
ناتو، راساً، دارای هیچگونه نیروی عملیاتی نمی باشد و هنگام انجام ماموریت، نیروهای نظامی کشورهای عضو بر اساس سازوکارهای تعریف شده در اختیار این سازمان قرار می‌گیرند و تحت پرچم آن اقدام به انجام عملیات می‌نمایند. کلیه امور مربوط به برنامه ریزی مشترک، آموزش نیروها و استقرارعملیاتی آنها مطابق فرایندهای مورد توافق بین اعضا، تحت هدایت فرماندهان استراتژیک ناتو و توسط این سازمان انجام می‌گیرد. بنابراین، بخش مهمی از وظایف ناتو، ایفای نقش کاتالیزور برای تربیت نیروهای لازم برای ماموریت‌های آن و تقویت کشورهای عضو برای مشارکت در ماموریت‌هایی می‌باشد که به تنهایی قادر به انجام آن نیستند.

دانلود كتاب: